Sokağa çıkıp bir sürü insana sorsanız, fırsatınız olsa Türkiye'den ayrılıp gider misiniz diye, bunların bir çoğu evet giderim der. Çünkü genel anlamda sevmezler Türkiye'yi, kaçıp kurtulmak isterler. Yeni bir hayata başlamak, daha iyi ekonomik koşullara sahip olmak. Evet bu bir gerçek, bir çok Avrupa ülkesinde gurbetçi vatandaşlarımız yaşıyor ve baya da iyi para kazanıyorlar. Ekonomik koşulları ve refah seviyeleri bize göre daha iyi olabilir. Fakat, ruh yok orda, Türkiye'de olduğu gibi duygu yok, aitlik yok.
 
      Şimdi bugün bir İETT otobüsünde karşılaştığım bir olaydan bahsedeceğim kısaca,

      Ben otobüse ilk duraktan bindim ve 2.sırada cam kenarındaki koltuğa oturdum, birkaç durak sonra bir adam biniyor, basıyor akbilini ama makina onay vermiyor, adam unutmuş doldurmayı. Soruyor adam yakınındakilere fazla akbili olan var mı diye, parası karşılığında kullanmak için ama kimsede çıkmıyor. Bende de aylık akbil var, başkası için basamıyorum. Adam anlatıyor durumu kaptana, kaptan kapnın yanında durmasını, durakta yeni binenlere sormasını söylüyor, el-kol hareketlerinden bu anlaşılıyor. Bir kaç dakika sonra durakta yeni yolcular biniyor ve adam sormaya başlıyor ve sonunda bir adam tamam ben basarım diyor. Fakat adam dikkatimi çekiyor, 40 yaşlarında bir aile babası, belli ki çocuk okutuyor, masrafı çok, geliri az olanlardan. Akbili basıyorlar, 2 bilet alıyor makina diğer adam için de, çünkü otobüs karşıya gidiyor ve daha pahalı. İlk adam 20 lira uzatıyor adama, 5 liram yok burdan al diyor. Diğer adam bir düşünüyor, bakıyor cebine ve sadece 2 adet 10 lira çıkıyor. Belli ki birkaç gün daha o 10 lira ile idare edicek. Adama diyor ki bozamam onu bozukluğum yok, adam bende de yok diyor, napcaz?
    Akbilini veren adam: "Senin CANIN SAĞOLSUN boş ver parayı" diyor. Ben anlıyorum, cebindeki 20 lirasının 5 lirasını yok yere harcıyamayak kadar zor durumda, ama yine de "CANIN SAĞOLSUN" diyor.
    Bizim insanımız gerçekten iyi insan...